Άρης Γαβριηλίδης

συγγραφέας-εικαστικός

Στης νύχτας τη σιγαλιά

Περασμένα μεσάνυχτα. Αφήνω το βιβλίο στο κομοδίνο, σβήνω το πορτατίφ και πέφτω για ύπνο. Τα προβλήματα της ημέρας, σημαντικά κι ασήμαντα, σαν το «Πουλιά» του Χίτσκοκ, με κυνηγούν.

Αφουγκράζομαι τους ήχους της νύχτας. Τίποτε δεν ακούγεται. Πλήρης ησυχία. «Στης νύχτας τη σιγαλιά.» έρχονται στο νου μου οι στίχοι της παλιάς καντάδας. Και μετά της άλλης «Είναι μεσάνυχτα κι όλ’ η φύσις ησυχάζει.». Εντείνω την προσοχή μου να συλλάβω κάποιο έστω ανεπαίσθητο ήχο. Τίποτε. Ακούω πεντακάθαρα μόνο τον ήχο της σιωπής. «Τhe sound of silence» που έλεγε ένα τραγούδι της εφηβείας μου.

Θυμάμαι τους θόρυβους της νύχτας που δεν με άφηναν σε ησυχία στα χρόνια που έζησα στην πόλη, πριν να κατοικήσω στον Διόνυσο. Μηχανές αυτοκινήτων, φρεναρίσματα, μηχανάκια, το ασανσέρ της πολυκατοικίας, το στερεοφωνικό του διπλανού διαμερίσματος. Στο Διόνυσο, οι μόνοι νυκτερινοί ήχοι που ακούω άλλες βραδιές είναι αυτοί της φύσης. Το πλάγιασμα της βροχής, το θρόισμα των φύλλων, κάποιες βροντές ή κεραυνοί στη ράχη της Πεντέλης, μακρινά αλυχτίσματα σκυλιών. Ή ακόμη η μουσική που ξεχύνεται από κάποιο σπίτι που γιορτάζει και που με κάνει όχι να δυσανασχετώ αλλά να χαίρομαι με την χαρά των γειτόνων.

Αφού μέρος της μουσικής είναι και οι παύσεις που εμπεριέχει, αισθάνομαι τώρα σαν να ακούω μια υπέροχη μουσική. Μόνο που το τμήμα της παύσης είναι παρατεταμένο. Απολαμβάνω αυτή την μουσική  με όλες μου τις αισθήσεις. Τρόπος του λέγειν δηλαδή, αφού η μουσική μόνο με την ακοή γίνεται αντιληπτή. Κι όμως, έμμεσα συμμετέχουν κι οι υπόλοιπες αισθήσεις μέσω της ευφορίας που φέρνει η πλήρης πρόσκαιρη αδρανοποίησή τους.

Μία γαλήνη κυριεύει το μυαλό και την ψυχή μου. Την αισθάνομαι να κατεβαίνει σ’ όλο το σώμα. Τα προβλήματα της ημέρας γίνονται όλο και πιο μακρινά, όλο και πιο θολά. Πέφτω σε μια γλυκειά νιρβάνα πνιγμένος μέσα στα πέπλα της απόλυτης σιωπής. Η ησυχία είναι μέρος της ποιότητας του ύπνου. Και η ποιότητα του ύπνου είναι μέρος της ποιότητας ζωής.

Η τελευταία σκέψη που κάνω, σαν μικρή προσευχή, πριν βυθισθώ στον ύπνο είναι «Τι ωραία που είναι η ζωή! Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ». Καληνύχτα σας.

10/2005