Άρης Γαβριηλίδης

συγγραφέας-εικαστικός

Οι Γερμανοί ξανάρχονται

Από το βάθος του ορίζοντα ξεπροβάλλει η γκρίζα μορφή του γερμανικού βομβαρδιστικού αεροπλάνου. Φορτωμένο με βόμβες πλησιάζει αργά, ο εφιαλτικός βόμβος του μου παραλύει τα νεύρα, πλησιάζει, πλησιάζει, ο βόμβος δυναμώνει, μου τρυπάει το κρανίο, τώρα είναι ακριβώς από πάνω μου, να η πρώτη βόμβα έρχεται κατ’ ευθείαν στο κεφάλι μου, βοήθεια, φωνάzω μα η φωνή μου δεν βγαίνει, τρέχω να ξεφύγω, τα πόδια μου μολύβι, δεν μπορώ να σαλέψω, και ο βόμβος, ο βόμβος, Ο ΒΟΜΒΟΣ! Ξυπνώ λουσμένος στον ιδρώτα! Ουφ, όνειρο ήταν. Ανασαίνω με ανακούφιση.

Κι όμως αυτός ο καταραμένος βόμβος, σαν τροχός οδοντογιατρού, συνεχίζει να ακούγεται. Ξυπνώ εντελώς. Εμ, βέβαια! Eίναι οι απροσκάλεστοι καθημερινοί επισκέπτες του Διονύσου. Κάθε πρωί, στις επτά ακριβώς έρχοναι τα αεροπλανάκια-αντίκες λες και δραπέτευσαν από το αεροπορικό μουσείο. Κίτρινα, μονοκινητήρια, με την έλικα στη μύτη και  διπλή σειρά φτερών. Βολτάρουν σε κύκλους χαμηλά, πάνω από τα κεφάλια μας, την ώρα που ο περισσότερος κόσμος  ακόμη κοιμάται. Και δεν έρχονται ένα αλλά δύο ή τρία μαζί. Για να απολαμβάνουμε στερεοφωνικά τον σαρδόνιο βόμβο τους Και μόλις ο βόμβος ξεμακραίνει και λέω πως την γλύτωσα για σήμερα, νέο κύμα έρχεται να μου σμπαραλιάσει εντελώς τα νεύρα. Κι αυτή η ιστορία κρατά μέχρι τις εννέα η ώρα. Τότε μόνο, και αφού σιγουρευτούν ότι στο Διόνυσο δεν έχει απομείνει πλέον κανείς που να κοιμάται ακόμη, φεύγουν.

Είναι νόμιμη η πτήση αεροσκαφών σε τόσο χαμηλό ύψος πάνω από κατοικημένη περιοχή; Είναι νόμιμος ο καθημερινός μας βομβαρδισμος με πολλά ντεσιμπέλ;

Πάλι καλά που τόσους μήνες δεν μας ήλθε κατακέφαλα κανένα από αυτά τα πανάρχαια αεροπλανάκια. Λίγα ακούμε για αεροσκάφη, που πέφτουν από μηχανική βλάβη μέσα σε πόλεις; Πολύ περισσότερο εδώ που πετούν σε τόσο χαμηλό ύψος. Αναρωτιέμαι αν, σε περίπτωση βλάβης, θα προλάβουν να ανακτήσουν ύψος ή θα καρφωθούν επάνω μας. Η ειδησεογραφία του τελευταίου μόνο μήνα αναφέρει την συντριβή αμερικανικού μεταγωγικού σε κατοικημένη περιοχή στη Ν. Κορέα και την πτώση του Τσέσνα σε αποθήκη στο Λέχαιο.Μήπως εμείς πρέπει να εφοδιασθούμε με λαγοπόδαρο για να διατηρήσουμε την καλή μας τύχη μας που αποφύγαμε κάτι τέτοιο έως τώρα;

Θα πρέπει επί τέλους, η Κοινότητα να αντιδράσει και να κάνει διάβημα διαμαρτυρίας στους υπεύθυνους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, προστατεύοντας  το διακαίωμα των Διονυσιωτών στο αυτονόητο. Στην ησυχία τους που διαταράσσεται καθημερινά και βάναυσα από την ηχορύπανση αυτή, στην σωματική τους ασφάλεια και στην ασφάλεια της περιουσίας τους που απειλούνται κάθε πρωί επί δίωρο από αυτό το ιπτάμενο τσίρκο.

Γιατί φύγαμε από την πολύβουη Αθήνα και ήλθαμε στον ήσυχο Διόνυσο; Για να υφιστάμεθα αδιαμαρτύρητα την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας και για να βάζουμε σε κίνδυνο της ασφάλειάς μας; ΄Ελεος!

Είναι πιθανόν μετά το φθινόπωρο οι πτήσεις να διακοπούν λόγω καιρικών συνθηκών και η υπόθεση να ξεχασθεί. Την επόμενη άνοιξη όμως να είμαστε βέβαιοι ότι «οι Γερμανοί θα ξανάλθουν». Και θα φταίμε εμείς που αδρανήσαμε.

9/2003