Άρης Γαβριηλίδης

συγγραφέας-εικαστικός

Και το
κουκούτσι μύγδαλο

Το νοστιμότερο βερίκοκο που το έχω γευθεί το έκοψα από το δέντρο στην αυλή του σπιτιού ενός φίλου μου, στο Παλιό Φάληρο. Όταν τον ρώτησα από πιο φυτώριο είχε αγοράσει την βερικοκιά μου απάντησε: «Δεν την φύτεψα εγώ. Όταν χτιζόταν το σπίτι, κάποιος εργάτης που έτρωγε βερίκοκα, πέταξε το κουκούτσι στο χώμα, εκείνο φύτρωσε μόνο του κι έγινε αυτό το ωραίο δέντρο που μας δροσίζει το καλοκαίρι με την σκιά του, κοσμεί την αυλή  και μας φιλεύει με τους μυρωδάτους και ζουμερούς καρπούς του».  Θυμήθηκα τότε την εικόνα που είχα δει, παιδί, στο οπισθόφυλλο ενός από τα  Κλασσικά Εικονογραφημένα της εποχής: Ένα Αμερικανός είχε γυρίσει την χώρα του φυτεύοντας παντού κουκούτσια μήλων. Από όπου περνούσε, ύστερα από λίγο, φύτρωναν εκατοντάδες μηλιές.

Ένα κουκούτσι δεν είναι μόνο ένα σκουπίδι με μοναδικό προορισμό τον κάδο απορριμμάτων. Είναι ένα εν δυνάμει δέντρο. Κρύβει μέσα του την ικανότητα να ζωντανέψει, να πετάξει ρίζες και βλαστό, να βγάλει φύλλα και άνθη, να δέσει καρπό.  Να ομορφύνει και να γλυκάνει την ζωή μας. Τι ζητά από εμάς; Σχεδόν τίποτα. Αν το φυτέψουμε, τώρα τον χειμώνα,  τρεις μόλις πόντους κάτω από τη γη, σε μέρος που να έχει υγρασία, δεν θέλει τίποτε άλλο. Ούτε πότισμα ούτε κλάδεμα, σκάλισμα, λίπασμα ή ράντισμα. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της φύσης.

Για την περιοχή μας ιδανικά φυτά για φύτεμα με κουκούτσι είναι η ακακία (με τον σπόρο που κρέμεται σαν φασόλι από το δέντρο), το καλλωπιστικό «Ιούδας», με ροζ ανθάκια και η αμυγδαλιά. Ίσως ο Εξωραϊστικός να ενδιαφερθεί να πάρει μια σχετική πρωτοβουλία. Ή ακόμη τα νηπιαγωγεία ή τα δημοτικά του Διονύσου.

Το φύτεμα ενός δέντρου είναι ένας από τους τρόπους για να καταπολεμήσω τον θάνατο. Όταν θα έχω «αποδημήσει εις Κύριον» το δέντρο που κάποτε φύτεψα με ένα κουκούτσι, θα συνεχίσει να υπάρχει και να προσφέρει την σκιά, την ομορφιά και τους καρπούς του στους περαστικούς. Δεν με νοιάζει αν εκείνοι θα αγνοούν ποιος το φύτεψε. Μου αρκεί που θα το ξέρω εγώ.

Τώρα τις γιορτές το σπίτι μας θα γεμίσει από  καλούδια και ξηρούς καρπούς. Ο καθένας από εμάς ας πάρει ένα αμύγδαλο και ας το φυτέψει  στον κήπο του ή στην γύρω περιοχή. Μετά από λίγα χρόνια, πέντε χιλιάδες νέες αμυγδαλιές θα απλώνουν τα ολάνθιστα κλαδιά τους και θα στολίζουν τον Διόνυσο. Το φαντάζεσθε;

11/2007